10 november: 'Trois couleurs - Bleu' (Krzysztof Kieslowski, 1993)

'Bleu' is de eerste film uit de beroemde trilogie van Kieslowski, gebaseerd op de principes achter de Franse vlag: Vrijheid, Gelijkheid en Broederschap. Waar vrijheid in het algemeen een positieve klank heeft, koos Kieslowski in 'Bleu' voor een andere benadering van het begrip vrijheid, namelijk het afsnijden van alle emotionele banden. Bleu gaat over het traumatische verlies van Julie (een indrukwekkende rol van Juliette Binoche) van haar man en dochter. Het leven laat haar in de steek en zij keert op haar beurt het leven de rug toe. Hoewel ze niet kiest voor zelfmoord, pleegt ze wel degelijk een moord op haar verleden door alle banden door te snijden. Toch dringt haar geschiedenis zich langzaam maar zeker weer aan Julie op. Geluiden, gebeurtenissen, voorwerpen en liefdes van vroeger steken de kop op. Het helpt natuurlijk ook niet dat haar man een beroemd componist was, wiens muziek na zijn dood overal te horen is. De muziek is in Bleu een personage op zich. De composities van haar overleden echtgenoot treden op als een stem uit het verleden. Op subtiele wijze laat Kieslowski zien dat Julie, ondanks haar ogenschijnlijk overtuigend gekozen isolement, geleidelijk aan toch een keuze moet maken voor of tegen het leven. Kieslowski stelt in 'Bleu' de vraag wat vrijheid nu precies is. Is dat het vermogen om volstrekt onafhankelijk en zonder verplichtingen en zonder de mogelijkheid om teleurgesteld te worden, door het leven te gaan? Of is vrijheid juist de moed om te durven kiezen? Te kiezen voor het risico om lief te hebben en te kunnen verliezen? Kieslowski's film stelt een belangrijk thema ter discussie, met een fraaie muziekscore, een sterke cast en alles met geduld, vakmanschap en liefde in beeld gebracht. Een klein meesterwerk.